 Jan Winiecki
za "niezłomną postawę w głoszeniu
prawdy o ekonomii oraz w dążeniu do całkowitego poddania
gospodarki mechanizmom rynkowym".
Założyciel Centrum im. Adama
Smitha w Warszawie - pierwszego w Polsce i Europie Środkowowschodniej
niezależnego instytutu naukowo-badawczego, propagującego zasady i
etykę wolnego rynku, popierającego budowę i rozwój
kapitalistycznej gospodarki rynkowej. Jeden z założycieli Towarzystwa
Ekonomistów Polskich.
21 października 2001 otrzymał tytuł
doctora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego.
Studiował w Szkole Głównej
Planowania i Statystyki, ukończył Wydział Handlu. Doktoryzował
się na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego,
gdzie także - na Wydziale Nauk Politycznych - zrobił habilitację.
Otrzymał tytuł dożywotniego
profesora na Uniwersytecie Europejskim Viadrina we Frankfurcie nad
Odrą, gdzie pracuje do dziś. Uczył m.in. w Danii, Anglii i
Niemczech, a z okazjonalnych wykładów jest znany w
kilkudziesięciu krajach świata.
Wybitny publicysta, laureat Nagrody
Kisiela z 1992 r., zamieszczający swoje krytyczne i kontrowersyjne
felietony w najlepszych pismach opiniotwórczych. Publikacje te
zawsze są oparte na rzetelnej naukowej wiedzy i zdrowym rozsądku
obserwatora rynku.
Był dyrektorem wykonawczym w
Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie.
 Rafał Ziemkiewicz
za "propagowanie idei
konserwatywno-liberalnej, wolności osobistej, własności prywatnej,
poszanowania prawa, sprawiedliwości i prymatu etyki w polityce".
Dziennikarz, publicysta, komentator
polityczny i ekonomiczny oraz pisarz science-fiction, laureat nagrody
im. Janusza A. Zajdla za powieści Pieprzony los kataryniarza (1995)
i Walc stulecia (1998) oraz za opowiadanie Śpiąca królewna
(1996). Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim.
Nie ukrywał swych sympatii do Unii
Polityki Realnej, w której kiedyś aktywnie działał, był
nawet jej rzecznikiem prasowym. W roku 1995 został stypendystą
National Forum Foundation. Pracował w krajowym biurze kongresowym
amerykańskiej Partii Republikańskiej i wydziale prasowym jej
stanowych struktur w Seattle.
Pracował jako dziennikarz i publicysta
m.in. w radiu Wawa, PR IV i "Gazecie Polskiej", gdzie
kierował działem publicystyki. Był też gospodarzem programu
publicystycznego Radia Tok FM oraz felietonistą czasopisma "Wprost".
Publikuje m.in. w "Newsweeku Polska", "Rzeczpospolitej",
"Gazecie Polskiej. Współpracuje z TV Biznes i portalem
Interia, a od listopada 2005 także z Radiem Vox FM, w którym
prowadzi poranny przegląd prasy. Jego felietony ukazywały się
także w "Najwyższym Czasie!" i "Przewodniku
Katolickim"
Za swoją publicystykę otrzymał w
2001 roku nagrodę Kisiela.
 Roman Kluska
za "realizowanie celów
Stowarzyszenia, a w szczególności za promowanie prawa
własności i wolności gospodarczej".
Twórca i były prezes giełdowej
spółki Optimus S.A. Swą firmę założył w 1988 praktycznie
bez żadnego kapitału. Początkowo komputery były składane w
warunkach chałupniczych. Pod przewodnictwem Kluski Optimus S.A. stał
się nie tylko czołowym producentem komputerów w Polsce, ale
też liderem rynku kas fiskalnych oraz współtwórcą
największego polskiego portalu internetowego Onet.pl. Firma odniosła
duży sukces finansowy i Kluska był zaliczany w latach 90-tych do
grona najbogatszych Polaków. Prowadzenia firmy zrzekł się w
roku 2000, jako powody sugerując m.in. atmosferę korupcji nie
pozwalającą na prowadzenie w ówczesnej Polsce uczciwych
interesów.
Laureat Nagrody Kisiela za "walkę
z bezprawiem" aparatu państwowego.
W lipcu 2002 r. został w spektakularny
sposób aresztowany pod zarzutem wyłudzenia przez Optimus 30
mln zł podatku VAT. Wolność odzyskał po wpłaceniu kaucji w
rekordowej wysokości 8 mln zł, odebrano mu jednak paszport, a jako
dodatkowe zabezpieczenie majątkowe zajęto jego posiadłość. W
2004 r. Kluska został ostatecznie oczyszczony z zarzutów.
Jego sprawa pokazała opinii publicznej
skorumpowanie i bezwzględność działania polskiego aparatu
skarbowego. Po nagłośnieniu przypadku Romana Kluski, prasa zajęła
się analizowaniem innych przypadków polskich biznesmenów,
którzy zostali jedną decyzją Urzędu Skarbowego pozbawieni
firm i - co ważne - pieniędzy na potencjalną obronę. Otrzymał 5
tys. zł zadośćuczynienia za straty moralne.
 Jan Pospieszalski
za "poszanowanie historii Polski i
promowanie wartości rodzinnych".
Muzyk, aranżer i kompozytor,
publicysta, autor programów radiowych i telewizyjnych. Znany z
prezentowania światopoglądu katolickiego.
W 1976 został członkiem zespołu
Czerwone Gitary wraz z którym koncertował w Polsce, USA,
ZSRR, Kanadzie, Austrii, Kubie i NRD. Od 1986 do 1998 był basistą i
menedżerem zespołu Voo Voo. W 1993 wydał z rodziną autorskie
opracowanie kolęd - Kolędy Pospieszalskich. Opracował zbiór
60 piosenek dla potrzeb kształcenia początkowego, komponował wiele
piosenek religijnych oraz muzykę filmową.
W telewizji "Puls" prowadził
Studio Otwarte, które po przejściu do telewizji publicznej w
kwietniu 2004 r. otrzymało nowy tytuł Warto rozmawiać. Styl
moderacji Pospieszalskiego budzi kontrowersje, zwłaszcza wśród
środowisk lewicowych, zarzucających mu brak obiektywizmu i
niedopuszczanie do głosu gości, którzy mają poglądy inne
niż prowadzący.
 Bronisław Wildstein
za "urzeczywistnianie idei
społeczeństwa obywatelskiego oraz propagowanie idei poszanowania
prawa, sprawiedliwości i prymatu etyki w polityce".
Konserwatywny dziennikarz i
publicysta, komentator polityczny, ekonomiczny i społeczny, pisarz.
11 maja 2006 r. został wybrany jednogłośnie przez Radę Nadzorczą
na prezesa TVP. Na fali odwilży Sierpnia'80 Wildstein dostał
paszport i postanowił, na krótko, wyjechać na Zachód.
Jego wyjazd został przyspieszony przez bijatykę z milicjantami w
czasie imprezy u Jana Rokity. Wyjechał wraz z żoną do Wiednia.
Stan wojenny zastał ich we Francji gdzie Wildstein był między
innymi redaktorem miesięcznika "Kontakt" i korespondentem
Radia Wolna Europa.
Po powrocie z emigracji w 1989 roku
został szefem publicznego Polskiego Radia Kraków. W latach
1994-1996 był sekretarzem redakcji w "Życiu Warszawy", a
następnie wraz z Tomaszem Wołkiem przeniósł się do
dziennika "Życie", gdzie do roku 1997 był jego zastępcą.
Współpracuje z tygodnikiem "Wprost", był
felietonistą miesięcznika "Nowe Państwo" i publicystą
"Rzeczpospolitej", z której został zwolniony 31
stycznia 2005 roku, po aferze związanej z tak zwaną listą
Wildsteina. Chodziło o wyniesienie z Instytutu Pamięci Narodowej
indeksu osobowego katalogu dotyczącego inwigilacji obywateli przez
służby PRLu.
 Jeremi Mordasewicz
Ekspert Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych
|
